نحوه مدیریت ریسک کارگزاریهای فارکس با اجرای روش STP
گاهی اوقات، کارگزاریهای A-Book بهعنوان «کارگزاریهای STP» نیز معرفی میشوند.اما درواقع این معادلگذاری صحیح نیست.درحالیکه هر دو اصطلاح از این نظر شبیه هستند که هر دو ریسک بازار را منتقل میکنند، اما در حقیقت دو روش متفاوت برای اجرای یک سفارش هستند.در این درس، تفاوت بین اجرای روش A-Book و روش STP را توضیح خواهیم داد.
«پردازش مستقیم» اصطلاحی است که معمولاً بهصورت «STP» کوتاه نویسی میشود.ممکن است این مخفف و کوتهنوشت را دیده باشید که برخی از کارگزاریهای فارکس در وبسایتهای خود به آن اشاره کردهاند.دانستن این نکته ضروری است که اصطلاح STP (پردازش مستقیم) توسط صنعت معاملات خرد فارکس تصاحب شده است و معنای دیگری به آن داده شده است.
در اصل، STP اصطلاحی بود که زمانی مطرح شد که معاملات الکترونیک در دسترس قرار گرفت و رویهای را توصیف میکند که شرکتها از آن برای بهینهسازی سرعت پردازش تراکنشها استفاده میکنند.
معاملات الکترونیکی، «پردازش مستقیم» (STP) را امکانپذیر میسازد که بهواسطه آن معاملاتی که بهصورت الکترونیکی وارد میشوند را میتوان بهصورت الکترونیکی نیز پردازش کرد (یعنی وصول و تسویهحساب کرد). ازآنجاییکه STP مستلزم کاغذبازی (تشریفات اداری)و مداخله انسانی کمی است، خطاها عمدتاً حذف میشوند که بهطور چشمگیری هزینههای عملیاتی و ریسک را کاهش میدهد.
بهطور خلاصه، STP این امکان را فراهم میکند که کل فرآیند معامله بهصورت الکترونیکی بدون نیاز به دوبارهکاری یا مداخله دستی انجام شود.اصطلاح STP در ابتدا اینگونه تعریف شد، اما بعدها صنعت معاملات خرد فارکس تصمیم گرفت در استفاده از آن خلاقیت به خرج دهد و معنای آن را تغییر داد.
امروزه از STP بهعنوان اصطلاح تخصصی بازاریابی استفاده میشود و به این معناست که کارگزاری فارکس در سفارشهای شما «دستکاری» یا مداخله نمیکند و از زیان شما سود نمیبرد، زیرا ظاهراً سفارشهای شما را مستقیماً به بازار هدایت (یا ارسال) میکند.همانطور که قبلاً آموختید، سفارشهای شما هرگز به سمت بازار اصلی فارکس روانه نمیشوند، زیرا کارگزاری فارکس تنها طرف معامله شما است و همیشه در طرف مقابل معامله شما قرار میگیرد. بیایید ببینیم طرز کار اجرای روش STP در عمل به چه صورت است.
مقایسه روش A-Book و روش STP
معاملهای که با روش A-Book اجرا میشود، گاهی اوقات با روش STP توأم میشود.کارگزاریهای فارکس ممکن است از این دو روش در بازاریابی و تبلیغات خود بهجای یکدیگر استفاده کنند، اما این دو مفهوم یکی نیستند و مهم است که بین آنها تفاوت قائل شویم.
- روش STP به «ریسک پوشانی قبل از معامله» اطلاق میشود.
- روش A-Book به «ریسک پوشانی پس از معامله» گفته میشود.
به فراخور اینکه کارگزاری شما، یک کارگزاری A-Book یا یک کارگزاری STP باشد، تجربه شما در مورد نحوه اجرای سفارشتان متفاوت خواهد بود.با کارگزاری A-book، اجرای سریعتر سفارش و حداقل دیرکرد قیمت را تجربه خواهید کرد.
این امر بدین دلیل است که کارگزاری ابتدا معامله شما را اجرا میکند و سپس ریسک آن را پوشش میدهد. ازاینرو، به همین دلیل است که به آن «ریسک پوشانی پس از معامله» میگویند.با کارگزاری STP، اجرای سفارش آهستهتر و احتمال دیرکرد قیمت بیشتر را تجربه خواهید کرد.
دلیل این امر آن است که کارگزاری ابتدا از مطابقت سفارش خود با تأمینکننده نقدینگی مطمئن میشود و سپس سفارش مشتری را اجرا میکند. ازاینرو، به همین دلیل است که به آن «ریسک پوشانی قبل از معامله» گفته میشود.
هنگامیکه کارگزاری قبل از اجرای سفارش مشتری، یک پوزیشن جبرانی (یا سربهسر)[1] را با طرف دیگری باز میکند، به این فرایند «پردازش مستقیم» یا «STP» گفته میشود.
چرا یک کارگزاری بجای روش A-Book، با اجرای روش STP سفارش میدهد؟
مزیت روش پردازش مستقیم برای کارگزاری این است که دیرکرد (یا افت) قیمت بین تکمیل سفارش مشتری و معامله تحت پوشش ریسک را از بین میبرد.دیرکرد (یا افت قیمت) به تفاوت بین قیمت مورد انتظار قبل از اجرای سفارش و قیمت واقعی در زمان انجام سفارش اطلاق میشود.در ادبیات معاملاتی، دیرکرد به مابهالتفاوت قیمت درخواستی و قیمت واقعی انجام سفارش گفته میشود.
دیرکرد قیمت معمولاً در زمان انتشار اخبار یا اطلاعیههای اقتصادی و نوسان شدید بازار رخ میدهد و میتواند مثبت یا منفی باشد.در بازاری که قیمتها بهسرعت در حال تغییر است، در صورت تأخیر در ارسال سفارش، ممکن است قیمت ارائه شده به شما در زمان اجرای سفارش شما دیگر معتبر نباشد.به این مابهالتفاوت بین این دو قیمت معمولاً «دیرکرد یا افت قیمت» میگویند.
چنانچه دیرکرد رخ دهد، کارگزاری قیمت جدید را مجدداً برای شما مظنه یابی نمیکند بلکه بدون توجه به جهت حرکت بازار، سفارش شما با قیمت رایج در زمان دریافت سفارش اجرا میشود.دیرکرد قیمت بهصورت متقارن است، یعنی تجربه افت قیمت به یک اندازه به نفع یا زیان شما خواهد بود. بهمنظور جلوگیری از تنزل و سقوط بیشازحد قیمت اجرای سفارش از قیمت دلخواه شما، اکثر کارگزاریها به شما اجازه میدهند که «حدود قیمت» را در سفارش بازار (لحظهای) یا سفارش ورودی خود لحاظ کنید.در این صورت، چنانچه قیمت در زمان دریافت سفارش خارج از حدود تعیین شده باشد، سفارش شما اجرا نخواهد شد.
بهعنوانمثال، اگر کارگزاری قیمت خرید (یا درخواستی) جفت ارز EUR/USD را روی نرخ 1.1000 برای شما مظنه یابی میکند، میخواهد مطمئن شود که میتواند EUR/USD را با قیمت کمتری (مثلاً 1.0999) از تأمینکننده نقدینگی خریداری کند.روش STP به کارگزاری اجازه میدهد قبل از تأیید سفارش خود با مشتری، اطمینان حاصل کند که میتواند این قیمت را ایمن کند. در غیر این صورت، اگر اینطور نباشد، ممکن است در معامله ریسک پوشان متحمل ضرر شود!
بااینوجود، درحالیکه امکان دیرکرد قیمت برای کارگزاری منتفی است، امکان دیرکرد یا افت قیمت برای شما (مشتری) افزایش مییابد.اگر قیمتی که کارگزاری با تأمینکننده نقدینگی به توافق رسیده با قیمت سفارش مشتری متفاوت باشد، همان قیمتی است که سفارش شما طبق آن انجام میشود که ممکن است از قیمت مورد انتظار شما بهتر («دیرکرد (یا افت) قیمت مثبت) یا بدتر («دیرکرد قیمت منفی» ) باشد.
سرعت اجرای روش STP کندتر است زیرا قبل از اینکه کارگزاری بتواند معامله شما را تأیید کند، ابتدا باید تأییدیه تأمینکننده نقدینگی خود را در مورد معامله دریافت کند.
طی این فرآیند، ممکن است قیمت تغییر کرده باشد و قیمت توافق شده بین کارگزاری و تأمینکننده نقدینگی تغییر کند. چنانچه قیمت توافق شده بین کارگزاری و تأمینکننده نقدینگی با قیمت تمامشده معامله متفاوت باشد، این قیمتی است که طبق آن معامله مشتری با کارگزاری انجام میشود.
همین امر باعث دیرکرد یا افت قیمت میشود. هنگامیکه کارگزاری STP سفارش مشتری را میپذیرد، این کارگزاری فرض میشود که روی آن سفارش کار میکند که نشاندهنده تمایل کارگزاری به ورود به معامله با مشتری است، اما برای وارد شدن به معامله با قیمت درخواستی مشتری تعهدی ندارد.در تصویر زیر مقایسهای از انواع مختلف اجرای سفارش انجام شده است:
طرف معامله بدون ریسک (یا تضمینشده)
هنگامیکه معامله با روش STP انجام میشود، این نوع معامله بهمنزله معامله دارای «طرفین بدون ریسک یا تضمینشده» یا «طرفین تطبیق یافته» شناخته میشود.
منظور از طرف معامله چیست؟
طرف معامله (مثلاً خریدار و فروشنده) به طرفی گفته میشود که در یک معامله دخیل است. واژه «طرف» اساساً یک کلمه فرضی برای «طرف مقابل معامله» است.به یاد داشته باشید که کارگزاری فارکس همواره طرف مقابل معامله شما قرار میگیرد. بهعبارتیدیگر، وقتی در معامله خرید میکنید، کارگزاری به شما میفروشد؛ و وقتی فروشنده هستید، کارگزاری از شما خرید میکند. کارگزاری تنها طرف مقابل همه معاملات شماست. به این نوع معامله، معامله طرفینی یا دوطرفه گفته میشود.
همانطور که قبلاً آموختید، کارگزاری فارکس بهمنزله طرف مقابل (طرف دیگر معامله) شما، خود را در معرض ریسک بازار قرار میدهد.اما با اجرای روش STP، معامله «طرفین تضمینشده» امکانپذیر میشود.هنگامیکه سفارشی را نزد یک کارگزاری STP ثبت میکنید، کارگزاری همان لحظه تلاش میکند تا یک سفارش یکسان (یا «سفارش متوالی») را نزد یک تأمینکننده نقدینگی خارجی ثبت کند.پس از تطبیق یا تکمیل کامل این سفارش متوالی، کارگزاری سفارش را در حساب معاملاتی شما باز میکند (یا میبندد).
بهاینترتیب که کارگزاری فارکس میتواند در نقش یک «طرف معامله تضمینشده» در مقابل هر معاملهای که در حساب شما باز یا بسته میشود، عمل کند.کارگزاری بهمنزله یک طرف تضمینشده عمل میکند زیرا پس از ارسال سفارش توسط معاملهگر، کارگزاری اقدامات زیر را انجام میدهد:
- ابتدا از یک تأمینکننده نقدینگی خارجی به حساب خود (بهعنوان طرف دیگر معامله) خرید میکند، سپس
- آن معامله را در دفتر معاملات خود ثبت میکند
- بلافاصله پسازآن، به معاملهگر (بهعنوان طرف دیگر معامله) میفروشد،
- این معامله یا با همان قیمت (با دریافت «کمیسیون») یا با افزودن درصد سود (بدون کمیسیون) انجام میشود.
درنتیجه، دو معامله وجود دارد:
- یکی بین معاملهگر و طرف معامله تضمینشده (کارگزاری فارکس)
- یکی بین طرف معامله تضمینشده (کارگزاری فارکس) و بازار (تأمینکننده نقدینگی شخص ثالث).
بهعنوانمثال، فرض کنید یک کارگزاری سفارش مشتری برای خرید 100000 واحد از جفت ارز GBP/USD را با قیمت رایج بازار 1.4000 دریافت میکند و در همان لحظه این 100000 واحد را از یک تأمینکننده نقدینگی شخص ثالث خریداری میکند.ازآنجاکه هر دو معامله با قیمت یکسان (بهاستثنای هرگونه درصد سود، کارمزد یا کمیسیون که قبلاً اعلام شده است) انجام میشود، این معامله بهمنزله یک معامله دارای طرف تضمینشده تلقی میشود.
همانطور که ملاحظه میکنید، معامله شما (معاملهگر) با کارگزاری و معامله کارگزاری با تأمینکننده نقدینگی مطابقت دارند. ازاینرو، به این نوع معامله، معامله دارای «طرفین تطبیق یافته» گفته میشود.درک مفاهیم «طرف تضمینشده» و «طرف تطبیق یافته» اهمیت دارد زیرا این اولین کاری است که یک کارگزاری فارکس میتواند انجام دهد تا مانند یک کارگزاری واقعی رفتار کند.
کارگزاریهای فارکس میتوانند مانند یک کارگزار رفتار کنند، اما برخلاف یک کارگزار یا نماینده واقعی که با تسهیل معامله بین دو طرف جداگانه، صرفاً نقش یک همتایاب را ایفا میکند، یک طرف معامله تضمینشده همچنان طرف مقابل معامله شماست.
معاملات واسطهایدر مقابل معاملات طرفینی:
در معاملات واسطهای، شما در نقش نماینده یک مشتری عمل میکنید و خودتان در معامله شرکت نمیکنید. شما صرفاً تسهیلکننده معامله هستید. این همان کاری است که کارگزاریهای واقعی انجام میدهند. در یک معامله طرفینی، شما بهعنوان طرف دیگر معامله عمل میکنید و در معامله شرکت میکنید. بهعبارتیدیگر، شما در نقش فروشندهای هستید که به خریدار میفروشید… و خریداری هستید که از فروشنده خرید میکنید. این همان کاری است که بازرگانان ارزی انجام میدهند.
وقتی یک سفارش بازار را در پلتفرم معاملاتی کارگزاری خود وارد میکنید، کارگزاری همچنان طرف مقابل معامله شما قرار میگیرد، اما با ورود همزمان کارگزاری به معاملات جبرانی (یا سربهسر) هم با شما و هم با یک تأمینکننده نقدینگی خارجی، بهمنزله یک طرف معامله تضمینشده عمل میکند.
کارگزاری با افزودن درصد سود به قیمت تمامشده معامله که تأمینکننده نقدینگی به او ارائه میدهد یا دریافت کمیسیون از شما درآمد کسب میکند. این بدان معناست که کارگزاری درآمدهای معاملاتی خود را بر اساس حجم معاملات ایجاد میکند و مبتنی بر سود یا زیان معاملاتی نیست.کارگزاری هیچوقت خود را در معرض ریسک بازار قرار نمیدهد، به این معنی که از ضرر شما سودی نمیبرد. تنها درآمدی که از انجام سفارش شما کسب میکند، از طریق افزودن درصد سود به قیمت معامله یا دریافت کمیسیون است که قبلاً به معاملهگر اعلام میشود.
کارگزاریهایی که به این شیوه عمل میکنند، بهمنزله کارگزاریهای دارای «طرفین تضمینشده» یا «طرفین تطبیق یافته» شناخته میشوند.میتوانید با مشاهده فهرست ثبتنام درجشده در وبسایت نهاد نظارتی کارگزاریتان، بررسی کنید که آیا کارگزاری شما به این شیوه عمل میکند یا خیر.
