همان‌طور که می‌دانید، فقط یک نسخه از نقاشی مونالیزا وجود دارد (نسخه اصلی). ممکن است چندین نسخه جعلی از آن وجود داشته باشند، اما فقط یک نسخه توسط لئوناردو داوینچی در قرن شانزدهم نقاشی شده است. همان‌طور که نقاشی واقعی مونالیزا، منحصربه‌فرد است، یک NFT نیز همین‌طور است.

در مورد شاهکارهای معروف هنری، مالکیت و اصالت از طریق متخصصان حرفه‌ای که گواهی‌نامه‌هایی برای تضمین اصالت صادر می‌کنند، تأیید می‌شود. با NFT‌ها، پیگیری اینکه چه کسی مالک چیست، از طریق استفاده از فناوری بلاکچین بسیار امن‌تر شده است. هر کسی که کلیدهای خصوصی آدرسی که یک NFT به آن اختصاص داده شده، در بلاکچین دارد، مالکیت دیجیتال و کنترل کامل بر آن دارایی را دارد.

این بدان معناست که هر کسی که مالک NFT است، تنها فردی است که می‌تواند آن را بفروشد یا به دیگری اهدا کند. اگر شما یک NFT خریداری کرده‌اید و تصمیم گرفته‌اید که آن را برای همیشه نزد خود نگه دارید، برای همیشه مالک آن خواهید بود.

با کلیدهای خصوصی و آدرس‌ها آشنا نیستید؟ درس ما در مورد کیف پول‌های رمزنگاری شده را بخوانید. حتی بعد از مرگ شخصی، هیچ کس نمی‌تواند به آن NFTها دست یابد، مگر اینکه شخص فقید، دسترسی به کیف پول دیجیتال خود را به کسی دیگر داده باشد.

یک NFT، یک بسته است که از دو جزء کلیدی تشکیل شده است: توکن و محتوای دیجیتال.

این محتوای دیجیتال، به شکل یک فایل است، مانند فایل متنی، فایل تصویری، فایل صوتی، فایل ویدیویی و غیره. این فایل به‌عنوان «metadata» شناخته می‌شود. در حالی که خود توکن روی زنجیره (بلاکچین) ذخیره می‌شود، metadata معمولاً روی بلاکچین ذخیره نمی‌شود، که به عنوان ذخیره “خارج از زنجیره” شناخته می‌شود.

از آنجا که یک NFT از لحاظ فنی، یک قطعه کد روی بلاکچین است، می‌تواند برنامه‌ریزی شود تا ویژگی‌های مختلفی داشته باشد. یک مثال این است که حق‌الزحمه‌ها می‌توانند روی توکن‌ها برنامه‌ریزی شوند، به این معنا که یک هنرمند می‌تواند از فروش‌های ثانویه آثار خود نیز درآمد کسب کند.

بسته به بلاکچینی که NFT روی آن ساخته شده است، می‌تواند بدون مجوز باشد. این بدان معناست که ویژگی‌های شخص ثالث می‌توانند روی NFT ساخته شوند، به طوری که می‌توان از آن به روش‌های مختلف استفاده کرد، حتی بیش از آنچه که خالقان اصلی در نظر داشته‌اند.